Przejdź do głównej zawartości

Mika Sonnta - Erekcja wzrostu

Kochane dzieci, szanowni rodzice, drodzy nauczyciele, wielebny księże proboszczu! (...) Prosimy bardzo, panie wójcie. Tu z przodu, obok księdza proboszcza jest wolne miejsce. Powitajcie brawami, kochane dzieci, szanowni rodzice, drodzy nauczyciele, wielebny księże proboszczu, Pana wójta!

Życie prowincji w nieco krzywym zwierciadle. Szkoła, ksiądz proboszcz, mieszkańcy - wobec przemian, jakie dokonują się we współczesnym świecie. Lektura w humorystyczny sposób punktuje absurdy systemu edukacji ale i rzeczywistości nas otaczającej, mediów, ludzkie przywary i słabości.

- Z resztą, rozgryzłam już pod koniec pierwszej klasy, o co chodzi w edukacji, żeby wszyscy byli zadowoleni - należy lać wodę i opowiadać pierdoły.

Taki obraz szkoły wyłania się z kart tej książki. Systemowi edukacji zostało z resztą poświęcone najwięcej miejsca. Sama nie tak dawno kończyłam szkołę, z wykształcenia jestem pedagogiem a i moje dziecko wkroczyło już w szkolne mury i ze smutkiem stwierdzam, że krzywe zwierciadło w którym ukazano szkołę jest niepokojąco bliskie rzeczywistości. 
Ksiądz proboszcz łamane przez biznesmen - chyba nic więcej nie muszę dodawać.
Kojarzycie Ranczo? No, to tu mieszkańcy są przedstawieni nieco odwrotnie. Generalnie piwo pod sklepem, a do roboty sobie innego jelenia szukaj. 

W tym wszystkim mamy dwie postaci które odstają od ogółu, jedną wśród społeczności a drugą między nauczycielkami. Od czasu do czasu dają o sobie znać i przedstawiają odmienny od reszty punkt widzenia. Ich dalsze losy to kolejny przekaz dla czytelnika.

Jeżeli chodzi o fabułę, to naprawdę sporo się dzieje. Unijny projekt który ma zrealizować szkoła to tylko początek. Postaci też mamy sporo, wszystkie są charakterystyczne i wnoszą swoją część do fabuły. Na koniec czytelnik dostaje zakończenie z puentą, która jeszcze długo zostanie mi w głowie.

Do plusów z pewnością zalicze mnóstwo zabawnych dialogów, żywą akcję, pomysł na fabułę i inteligentny przekaz. Mimo, że nie przepadam za popadaniem w tony pedagogiki wstydu to muszę przyznać, że główne wady w naszym społeczeństwie zostały nakreślone bardzo celnie. Zostało to ujęte w szerszym kontekście, co stanowi dodatkową wartość.

Jeśli miałabym szukać jakiegoś minusa, to byłaby to ciut za bardzo rozbudowana całość. W pewnym momencie poczułam przesyt i czekałam aż akcja zacznie się rozwiązywać.

Ze swojej strony bardzo polecam. Świetna rozrywka i jednocześnie skłaniająca do refleksji lektura.

Za możliwość przeczytania dziękuję wydawnictwu 


Rok wydania: 2016
Ilość stron: 459

Komentarze

  1. Szkolne czasy pozostawiam już za sobą! :) Zresztą, kiedy to było i co się tam działo ;)

    Pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  2. Lubię takie książki ukazujące rzeczywistość w krzywym zwierciadle.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też za takimi przepadam, a jeśli ukazane jest to w taki sposób jak w tej pozycji, to tym bardziej;)

      Usuń
  3. Nie słyszałam o tej książce, a z wielką przyjemnością bym ją przeczytała. O takich tematach jeszcze nie czytałam.
    Pozdrawiam cieplutko

    OdpowiedzUsuń
  4. Mury szkoły pozostawiłam dawno temu, ale to były czas! Przeczytałabym z miłą chęcią, krzywe zwierciadło może okazac się miłą czytelniczą przygodą. :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Skoro skłania do refleksji, jestem na tak.

    OdpowiedzUsuń
  6. To bardzo trafny cytat, że w edukacji chodzi o lanie wody i gadanie pierdół. Szkołę skończyłam zaledwie rok temu, ale ta zasada sprawdza się niestety nawet na studiach. Niejednokrotnie studenci są u nas odsyłani, ponieważ udzielili zbyt zwięzłej odpowiedzi na pytanie (ale całkowicie poprawnej merytorycznie), a czasami dobre oceny dostaję te osoby, które mówią przez dwadzieścia minut, nieważne o czym i czy poprawnie, a z reguły cały czas się powtarzają; zdaniem niektórych ważne, że mówią. Smutne to to i prawdziwe. Dobrze, że ktoś porusza ten temat w książce. Takie tytuły powinny być wysyłane za darmo nauczycielom, może to by coś zmieniło :D

    Pozdrawiam ciepło, bookworm z http://ksiazkowoholizm.blogspot.com/ :>

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Pamiętam że studiów to samo, niektórzy wykładowcy mieli pretensje o zbyt krótkie wypowiedzi, ale niektórzy właśnie takie cenili. Ten problem był przynajmniej u mnie w liceum większy.
      Pozycja bardziej porusza temat tego, jak te wszystkie reformy, poprawki i papierologia uniemożliwiają nauczycielom normalną pracę i ich od niej odciągają, więc taką książkę to szczebel decyzyjny powinien przeczytać;)

      Usuń
  7. Widać, że książka to jednocześnie satyra, ale też opowieść, która ma skłonić do pewnych przemyśleń. Wcześniej o tym tytule nie słyszałam więc dziękuję za jego przybliżenie. Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Co prawda w zawodzie nie pracuję,ale jestem nauczycielką, więc temat szalenie mnie zaciekawił:)

    OdpowiedzUsuń
  9. Pierwszy raz o tej książce słyszę, ale przyznam się, że bym się na nią skusiła :D

    OdpowiedzUsuń
  10. Jestem nauczycielką, więc chętnie porównam opinię autora ze stanem rzeczywistym. Jestem zaintrygowana.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. W takim razie książka dla Ciebie idealna. Nie siedząc w zawodzie czułam, że celnie opisuje szkolną rzeczywistość od strony nauczyciela.

      Usuń
  11. Ale nietypowy tytuł :)
    Co do samej książki, nie wzbudziła mojego zainteresowania, zatem nie będę na siłę się do niej przekonywać.

    OdpowiedzUsuń
  12. Humor pojawiający się w dialogach i mądry przekaz to całkiem ciekawe połączenie. Chciałabym przeczytać :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Czyli satyra pełną parą :)

    OdpowiedzUsuń
  14. Lubię humor i ukazywanie w krzywym zwierciadle, ale jakoś sam temat edukacji etc mnie nie bawi :D

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Przeczytałeś/aś posta? Wyraź swoje zdanie na jego temat w komentarzu, będzie mi bardzo miło:)

Usuwam spam oraz treści obraźliwe.

Obserwatorzy

Może Cię zainteresować również

Jarosław Wilk - Pan Wilk i tajemnice tajemnic [recenzja]

Pan Wilk tak jak i w poprzedniej części trylogii mieszka w Wilczkowie sam, kocha swoją córkę, nie stroni od dobrej kuchni, wina, kobiet i wypadów z kolegami. I tym razem nie zabraknie jego ciętego języka, ciekawych historii i kolejnych przedstawicielek płci pięknej. Czy cokolwiek uległo zatem zmianie? Zmienił się Wilk, więc tak naprawdę zmieniło się wszystko. 
Nie tak dawno miałam okazję podzielić się z Wami wrażeniami po lekturze książki Pan Wilk i kobiety, erotyka, który zrobił na mnie jak najbardziej pozytywne wrażenie. Bez wahania sięgnęłam po drugi tom serii, spodziewając się lektury bezproblemowej w odbiorze, o jasno określonej tematyce i nieskomplikowanym przebiegu.  Czy to dostałam? Mówiąc językiem Wilka, dałam się zrobić w... Sami wiecie co. I w ogóle tego nie żałuję.
Nie będę ani trochę oryginalna pisząc, że charakter drugiej części mocno mnie zaskoczył. O ile Wilk w poprzednim tomie niemal rzucał się na kolejne nieznajome, by zatapiając się w nich zapomnieć o tym, co go bo…

Wilkie Collins - Tajemnica mirtowego pokoju [recenzja]

Pierwsza połowa XIX wieku. Umierająca lady Treverton wymusza na swojej pokojówce napisanie listu, w którym przyznaje się mężowi do pewnej tajemnicy. Przed śmiercią zobowiązuje kobietę do dwóch rzeczy - nie wyniesie listu z zamku, ani go nie zniszczy, ponieważ wie, że w jej interesie byłoby właśnie takie działanie. Przerażona służąca ukrywa pismo w pokoju zwanym mirtowym, po czym ucieka z zamku przed wszelkimi pytaniami. Piętnaście lat po tych wydarzeniach córka Trevertonów, Rosamond, bierze cichy ślub z niewidomym szlachcicem Leonardem, który jest obecnym właścicielem jej rodzinnej posiadłości. Po życiowych zawirowaniach miało nie być na ich wspólnym niebie ani jednej zakłócającej harmonię chmurki. Nie mogli się spodziewać, że niedługo będą musieli stawić czoła burzy...
(...) - jak możesz wątpić, co się stanie potem? Czyż nie jestem kobietą? I czy nie zabroniono mi wchodzić do Pokoju Mirtowego? Lenny! Lenny! Czyżbyś tak mało znał połowę ludzkości, do której należę, aby nawet przez ch…

Bloglovin

Follow