Przejdź do głównej zawartości

Hendrik Groen - Dopóki życie trwa [recenzja]

Autor: Hendrik Groen
Tytuł: Dopóki życie trwa. Nowy sekretny dziennik Hendrika Groena, lat 85
Wydawnictwo: Albatros 
Liczba stron: 431
Gatunek: literatura współczesna 


"Dopóki życie trwa" to druga część dziennika "Małe eksperymenty ze szczęściem", bestsellera, którego autor ukrywa się pod pseudonimem. Biorąc pod uwagę starzejącą się Europę ta pozycja i jej treść wzbudziła moje zainteresowanie. Czy mimo braku znajomości części pierwszej dziennik okazał się udaną lekturą?

Hendrik jest mieszkańcem holenderskiego domu opieki. Po rocznej przerwie wraca w 2015 roku do prowadzenia dziennika, który jest jego sposobem na codzienną gimnastykę umysłu. 85-latek należy do klubu StaŻy, w którym ośmioro leciwych przyjaciół stara się wzajemnie nie pozwolić któremuś z członków "odpuścić". Codzienne notatki  w dzienniku dotyczą między innymi niepewnej przyszłości ośrodka, jak i podejrzanej utraty wagi przez przyjaciela Hendrika.
Nie wolno za dużo czasu spędzać na studiowaniu instrukcji obsługi życia. Trzeba po prostu działać. Oczywiście częściej się człowiekowi zdarzy wtedy przewrócić, ale jesli się dostatecznie szybko wstanie, to w ogólnym rozrachunku jest się trochę dalej, niż się było.
Życie starych ludzi nie jest dla nas, ludzi młodych, interesujące. Kto z nas chciałby zajrzeć do takiego domu opieki choćby i o wysokim, holenderskim standardzie? Wszak starcze dolegliwości i utyskiwania wszędzie będą wyglądały tak samo, prawda? A gdyby przewodnikiem i towarzyszem takiej podróży został przemiły starszy pan, którego mottem jest "nie jojczeć"? Gdyby on i jego przyjaciele czerpali z życia więcej niż niejeden dwudziestolatek? I nawet jeśli od czasu do czasu w tle przewinie się Kostucha spacerująca bez pośpiechu, to tu, to tam, a momentami będziemy musieli zobaczyć tę fizyczną stronę starości, czy taka podróż nie byłaby cenną lekcją? Kto wie, może nawet na końcu poczulibyśmy się lekko zawstydzeni naszym pierwotnym brakiem przekonania?

Hendrik jest absolutnie cudownym starszym panem, bystrym, ciepłym człowiekiem i oddanym przyjacielem. Wyjątkowa kultura osobista (wszyscy poza klubem to dla niego pan albo pani, nawet największy wróg!), zainteresowanie życiem ośrodka i tym poza nim sprawia, że aż chciałoby się być podobnym do niego nie tylko na starość, ale tu i teraz. Codzienne notatki dotyczące czasem rzeczy błahych, czasem zaś wyjątkowo poważnych i aktualnych niezależnie od wieku czytelnika nie pozwoliły ani na chwilę stracić zainteresowania lekturą o... monotonii życia i walce z nią.
Trzeba być w ruchu, dosłownie i w przenośni, aż dopadnie nas śmierć - taka powinna być nasza dewiza.
Wielkie tragedie, doniesienia prasowe i sprawy takie jak problemy z trawieniem - to wszystko przeplata się tu tworząc idealnie współgrającą całość o życiu w małej społeczności spedzającej wspólnie czas na ostatnim już odcinku życia. Ile da się jeszcze uszczknąć dla siebie, kiedy nosi się już pieluchę a drzemki są coraz częstsze? Okazuje się, że zaskakująco wiele. Jedyne czego tak naprawdę potrzeba i o co najtrudniej, to chęci.

Niejednokrotnie przy czytaniu zaśmiałam się w głos, parę razy łza zakręciła mi się w oku. Na każdej stronie zastanawiałam się, czy to książka bardziej o życiu, czy o śmierci? Jednego dnia odbywałam szalone wycieczki, a drugiego wybierałam z bohaterami miejsce na cmentarzu. Po lekturze już znam odpowiedź, ale zależy ona pewnie od czytelnika. W każdym razie dopóki życie trwa, zwracajmy uwagę na jego jakość, szkoda przecież każdego zmarnowanego dnia.

Za egzemplarz recenzencki serdecznie dziękuję wydawnictwu:

Komentarze

  1. Pozycja naprawdę ciekawa. Myślę, że po nią sięgnę.
    Świetny, nowy szablon!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. to znaczy, chyba nowy, haha. ale tak mi się wydaje.

      Usuń
    2. Pozycja jak najbardziej warta uwagi;)
      Szablon świeżo podrasowany, dziękuję;)

      Usuń
  2. Jestem ciekawa tej książki, zastanawiam się, w jaki sposób ukazana jest w tym wszystkim starość i przemijanie. Przekonuje mnie też fakt, że w czasie lektury trzymały się ciebie różne emocje, raz śmiech innym razem wzruszenie. To książka dla mnie
    Pozdrawiam Justyna Książko, miłości moja

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Myśle, że będziesz zadowolona z lektury:)

      Usuń
  3. Nie lubię czytać o starości, jakoś mnie to depresyjnie nastraja. No ale książka wydaje się ciekawa, nie wiem czy kiedyś sięgnę ale może komuś polecę ;)
    ściskam :* Latające książki

    OdpowiedzUsuń
  4. Pięknie napisana recenzja. Zgadzam się z Tobą - dopóki życie trwa, zwracajmy uwagę na jego jakość.

    OdpowiedzUsuń
  5. Pięknie napisane. Zaintrygowałaś mnie, pewnie kiedyś sięgnę po tę książkę. Na razie zapisuję tytuł.

    OdpowiedzUsuń
  6. W świecie, w którym starość i śmierć spycha się poza margines przyda się pozytywna książka ukazująca ludzi młodych duchem, mimo podeszłego wieku. Wydaje mi się, że "Dopóki życie trwa" może być ciekawą pozycją i pewnego dnia po nią sięgnę. Dzięki za zachęcającą recenzję :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Warto po ten tytuł sięgnąć, jest ciekawą pozycją:)

      Usuń
  7. hmmm mam wrazenie ze siegnelabym po cos innego co by mnei neico zrefleksowalo tu i tam i wogole poruszylo to i tamto. cos innego o wlasnie. pozdrawiam i zapraszam :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Nie jest to raczej powieść dla mnie, na razie podziękuję :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Śmiech i łzy to dla mnie najlepsze rekomendacje. :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Ostatnie wydarzenia w moim życiu prywatnym raczej sprawiają, że na razie omijam takie lektury. ;/ Może innym razem.

    OdpowiedzUsuń
  11. Nie słyszałam o tej pozycji, ale czuję się zaintrygowana. Masz rację, że o życiu starszych ludzi młodzi wiedzą niewiele, sama przyznam się, że starość jawi mi się jako niesamowicie smutny czas, w którym człowiek ma świadomość, że wszystko, co dobre już minęło. Cieszę się więc, że są książki pozwalające zmienić tę perspektywę, w końcu za tych parę dekad też chcę być pełną ikry staruszką :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Starość ma to do siebie że raczej ciężko przedstawić ją jako coś atrakcyjnego. Nie twierdzę, że po lekturze marzę o starości, jednak mniej się jej obawiam:)

      Usuń
    2. I właśnie taki sam efekt chciałabym osiągnąć :)

      Usuń
  12. Z tak miłym Panem chętnie odwiedziłabym mury domu opieki. To prawda szkoda marnować każdy dzień życia :)

    OdpowiedzUsuń
  13. Starsi ludzie mają mnóstwo ciekawych historii do opowiedzenia ;)

    OdpowiedzUsuń
  14. Bardzo jestem ciekawa tej propozycji czytelnicze, Twoja recenzja tylko utrwaliła moje zainteresowanie. Koniecznie muszę się umówić na spotkanie z tą książką, zdecydowanie coś dla mnie. :)

    OdpowiedzUsuń
  15. Życie i śmierć idą w parze, książka mnie zainteresowała:)

    OdpowiedzUsuń
  16. Starość jest przez współczesne społeczeństwo jakoś pomijana. Książka porusza więc bardzo ważny temat.

    OdpowiedzUsuń
  17. Jest to jedna z tych książek, które bardzo chcę przeczytać i mam nadzieję, że uda mi się jakoś na nią jakoś trafić :)

    OdpowiedzUsuń
  18. Chwilowo mam ochotę na romansidło więc raczej odpuszczam sobie tą pozycję.

    OdpowiedzUsuń
  19. Podoba mi się ten motyw przemijania i starości. Mało spotykany. Muszę koniecznie zapisać tytuł :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jest mało spotykany w obecnej lekkiej literaturze, przynajmniej ja nie trafiam na tego typu pozycje.

      Usuń
  20. Czuję, że by mi się spodobała ta książka. Lubię pozycje, które wywołują i uśmiech i łzy.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. w takim razie to ksiażka dla Ciebie:)

      Usuń
  21. Tak mnie urzekłaś recenzją, że teraz szukam ebooka :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Czuję, że książka mogłaby mi się spodobać. Lubię takie słodko-gorzkie historie :)

    OdpowiedzUsuń
  23. Zaciekawiłaś mnie tą pozycją <3

    OdpowiedzUsuń
  24. Książka z przesłaniem, względem której mam bardzo mieszane uczucia. Z jednej strony nie bardzo chciałabym czytać o śmierci, z drugiej, skoro książka jest także o życiu i czasami potrafi wywołać uśmiech, może warto ją poznać bliżej. Czas pokaże. Może sięgnę.

    OdpowiedzUsuń
  25. Zaciekawiłaś mnie tą pozycją i chętnie się z nią zapoznam :)
    Pozdrawiam! http://literacki-wszechswiat.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  26. Zastanawiałam się nad ta lekturą i widzę, że czekałaby mnie całkiem intrygująca wędrówka między życiem a śmiercią. Kiedyś chętnie przeczytam. Pozdrawiam! :)

    OdpowiedzUsuń
  27. Widzę, że lektura przypadłaby mi do gustu, więc w wolnym czasie będę musiała się z nią koniecznie zapoznać!

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Cieszy mnie, że dzielisz się w komentarzu wrażeniami na temat posta;)

Spam jest usuwany, komentarze poniżej pewnego poziomu również.

Obserwatorzy

Może Cię zainteresować również

Colson Whitehead - Kolej podziemna. Czarna krew Ameryki [recenzja]

Cora jest młodziutką niewolnicą pracującą na plantacji bawełny w stanie Georgia. Jej i tak ciężki los za chwilę ma się jeszcze pogorszyć, ponieważ  stała się już kobietą. Gdy nowo przybyły na plantację niewolnik proponuje jej wspólną ucieczkę, po niedługim wahaniu zgadza się podjąć ryzyko. A ryzykują więcej niż tylko życie - złapanie oznacza los znacznie gorszy od śmierci. W pościg za zbiegami wyrusza uosobienie niewolniczego systemu, a droga ku wolności okaże się trudniejsza niż ktokolwiek mógłby przypuszczać.
Książka nagrodzona została ważnymi nagrodami, a jak dobrze wiemy często jest tak, że podchodzimy sceptycznie do uhonorowanych tytułów. Obawiamy się lektury trudnej, ciężkiej w odbiorze, bądź wręcz przeciwnie, przereklamowanej i mogącej zawieść nasze oczekiwania. Nie miałam dotąd okazji czytać książki na temat niewolnictwa, abolicjonistów i losów zbiegłych niewolników. Czy powieść będąca literacką fikcją wzbogaciła w jakiś sposób moją wiedzę? Kto nie ryzykuje... Na początku poz…

Jarosław Wilk - Pan Wilk i kobiety [recenzja]

Pan Wilk poznaje tytułowe kobiety na pewnym portalu randkowym. W tagach określających ich zainteresowania wpisane mają między innymi niewolnictwo. To wiele wyjaśnia, biorąc pod uwagę późniejsze spotkania z bohaterem w rzeczywistości, a do takich dochodzi bardzo często. I bardzo szybko. Mamy więc erotyk z panem i uległą. Brzmi znajomo? Zapewniam Was, że nie. Bo mimo że seksu w tej książce nie brakuje, nie jest ona w gruncie rzeczy głównie o nim. Mówi ona o czymś zupełnie innym.
Pozostając w seksualnych klimatach, sięgnęłam po książkę, której mogliście się tutaj nie spodziewać. Moje ostatnie spotkanie z tym gatunkiem mające miejsce rok temu było, delikatnie mówiąc, mało udane. Na omawiany dziś tytuł trafiałam sporadycznie od początku prowadzenia tej strony. Ciekawił mnie głównie ze względu na to, że autor prowadził bloga, który zyskał popularność dość ciekawym stwierdzeniem zacytowanym przez duży portal. Kiedy Kasia zaproponowała mi pożyczenie książki, zaryzykowałam jej lekturę. I co si…

Bloglovin

Follow