Przejdź do głównej zawartości

Bruno Kadyna - Metalowa Dolna [recenzja]


Siłownia w piwnicy to azyl, w którym chroni się bohater tej historii. Tomasz w aktywności fizycznej szuka wyzwolenia od negatywnych i przytłaczających go myśli - rak zabijający jego żonę jest jak sam określa "kolejnym członkiem rodziny, czarną owcą". Stare, zaniedbane pomieszczenie nie przyciąga wielu gości, a i sam bohater nie jest raczej duszą towarzystwa. Do czasu... Pewnego dnia wszystko się zmienia, a w siłowni zaczynają toczyć się rozmowy. Z kim o czym rozmawia pogrążony w bólu mężczyzna?

Jest to dość nietypowa historia, na którą składają się 22 treningi-rozdziały. Mamy praktycznie jedno miejsce akcji, czyli siłownię, i jednego głównego bohatera, a zarazem narratora powieści. Tomasz oddaje się ćwiczeniom i używam tego słowa celowo - można odnieść wrażenie, że oddaje się im niejako w opiekę, szuka w nich pocieszenia i ucieczki od ciążących mu myśli. Choroba żony jest dla młodego mężczyzny silnym obciążeniem, a poczucie niemocy w jej obliczu wywołuje w nim frustrację. Nadchodzi czas, kiedy dotychczas regularne odwiedziny w piwnicznym przybytku zostają przerwane na całe dwa miesiące. Po powrocie do swojego miejsca Tomasz jest już w innej życiowej sytuacji. Ból, który go przepełnia jest obezwładniający, a mężczyzna często ociera twarz z łez. Wtedy okazuje się, że w siłowni nie jest sam. Że nigdy nie był tam sam... 

Więcej nie napiszę, żeby nie zdradzić Wam zbyt wielu szczegółów z fabuły. Ze względu na dalsze wydarzenia można by uznać ten tytuł za powieść z gatunku fantasy, choć w moim odczuciu jest to historia ciężka do jednoznacznego sklasyfikowania. Jeśli nawet podobnie jak ja nie czytacie powieści tego rodzaju, nie odpuszczajcie sobie jeszcze tej konkretnej książki. Bo w niej wcale nie chodzi o jakieś nierzeczywiste sytuacje. Chodzi o coś aż nazbyt powszechnego.

Jak radzić sobie z bólem? Jak przeżyć, przetrwać żałobę? Jak dalej żyć, kiedy w młodym wieku stracimy miłość naszego życia, gdy w wieku 35 lat mamy wrażenie, że skończył nam się świat? To o tym jest ta historia, o stawaniu w obliczu prawdziwej życiowej tragedii. Bardzo współczułam bohaterowi, ponieważ czytając aż nazbyt dotkliwie można było wyczuć, że sytuacja w jakiej się znalazł pozbawiła go sił, a w pewnym momencie sam w siebie zwątpił. Mimo że pod pewnymi względami zrobił na mnie wrażenie dość gruboskórnego mężczyzny, a jego rozmowy z kolegą odwiedzającym go kilka razy w piwnicy były delikatnie mówiąc mało sympatyczne, to trzeba mu przyznać, że bardzo kochał swoją żonę. I miał też sporo ludzkich odruchów, ale komu je okazywał, nie mogę zdradzić. Napiszę jedynie, że z toczonych przez niego rozmów wyłaniał się nieco inny obraz, dużo bardziej przyjacielski j serdeczny. Tomasz jest w pewnym sensie jak ta kultowa cebula ze Shreka - pod warstwą, z której mogłyby brać się stereotypy o fanach siłowni, znajdziemy wrażliwego, ciepłego, pracowitego mężczyznę z poczuciem humoru, który mimo życiowej tragedii chce się podnieść i żyć dalej.  W trakcie lektury z niecierpliwością przewracałam strony by dowiedzieć się, co też wydarzyło się w siłowni podczas kolejnego treningu, i dokąd to wszystko prowadzi. 

Skoro taki był nasz główny bohater a zarazem narrator, to i styl tej historii został utrzymany w podobnym klimacie - męskim, niekoncentrującym się tylko na przeżywanej tragedii, przez co właśnie można było poczuć ją jeszcze mocniej. Tę drugą, nieopisaną przeze mnie część historii, potraktowałam jako pewnego rodzaju przenośnię przechodzenia żałoby, przepracowanie  całego dotychczasowego życia, a na koniec - pożegnanie z tym, co było. 

Czy taki właśnie był zamysł autora? A może Metalowa Dolna rzeczywiście istniała w rzeczywistości głównego bohatera? Nie wiem. To jedna z tych historii, które mogą być interpretowane na wiele sposobów. Refleksyjna i dająca do myślenia. Książka niosąca jakieś przesłanie - a dla takiej warto poświęcić swój czas.

Za możliwość poznania Metalowej Dolnej dziękuję autorowi.

Komentarze

  1. Świetna historia :-)
    Pozdrawiam cieplutko, Ania :-)

    OdpowiedzUsuń
  2. Tak, jak napisałaś, ta książka z jednej strony pobudza do refleksji, a z drugiej pozostawia wiele możliwości do interpretacji. Dla mnie to piękna historia również o miłości, wcale nie idealnej, ale pięknej i takiej ludzkiej, zwykłej. Wielka jak w filmach, ale jednocześnie normalna, jak w życiu.

    OdpowiedzUsuń
  3. Ciekawe podejście do fabuły. Może się skuszę :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Autor zostawił pole do interpretacji. I to jest najlepsze.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja właśnie nie zawsze to lubię ;)

      Usuń
  5. Pięknie napisane, o czym już wiesz... :) To wartościowa książeczka, po którą warto sięgnąć.

    OdpowiedzUsuń
  6. Czytałam, ciekawa była ta ksiązka, dosyć oryginalna :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Książka czeka już na spotkanie, lubię kiedy wielość interpretacji za nią przemawia. :)
    Bookendorfina

    OdpowiedzUsuń
  8. lubię nieszablonowość dzieł:D

    OdpowiedzUsuń
  9. Nie widzę jej w swoich łapkach :D Dla mnie zbyt... refleksyjna, czytam już chyba trzecią jej recenzję i nadal mówię nie :P

    OdpowiedzUsuń
  10. Mnie ta Metalowa Dolna zafascynowała najbardziej :) To z pewnością ciekawa i nietuzinkowa książka. Może nie w pełni się nią zachwyciłam, ale w autorze dostrzegam potencjał.

    OdpowiedzUsuń
  11. Z jednej strony kusi mnie to przesłanie, z drugiej jednak nie przepadam za kilkoma drogami interpretacji. Jeszcze się co do niej zastanowię :)

    OdpowiedzUsuń
  12. O, uwielbiam takie książki i takie historie... Na pewno by mnie pochłonęła. Moze po nią sięgnę!

    OdpowiedzUsuń
  13. Nie wiem, czy jestem gotowa na aż tak męską historię, ale podoba mi się podejście autora do tematu przepracowania żałoby. Wydaje mi się ono odrobinę innowacyjne i niesztampowe, a to ważne w świecie, w którym większość ludzi nie potrafi wyrażać uczuć.

    OdpowiedzUsuń
  14. Nie wiem, czy to książka dla mnie, ale ciekawy pomysł na połączenie przeżywania żałoby z siłownią - z czymś takim jeszcze się nie spotkałam.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Cieszy mnie, że dzielisz się w komentarzu wrażeniami na temat posta;)

Spam jest usuwany, komentarze poniżej pewnego poziomu również.

Obserwatorzy

Może Cię zainteresować również

Shari Lapena - Para zza ściany [recenzja]

Anne i Marco jedzą kolację u swoich przyjaciół. Nie byłoby w tym niczego niecodziennego gdyby nie fakt, że ich półroczna córeczka została w tym czasie sama w mieszkaniu. I mimo że rodzice zaglądają do niej na zmianę co pół godziny, a na imprezę wzięli elektroniczną nianię, dziewczynka znika. Rodzice zostają pierwszymi podejrzanymi w tej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że wobec takiej tragedii i wyrzutów sumienia małżonkowie potrzebują siebie nawzajem. Potrzebują wzajemnego wsparcia, zrozumienia oraz pewności, że mogą sobie ufać. Anne i Marco nie byli parą, która mogła sobie to dać.  Co tak naprawdę stało się z Corą? 
Z chłodną głową Swego czasu było bardzo głośno o tym tytule, więc Para zza ściany nie mogła przejść niezauważona. Czy poruszenie w sieci, rekomendacje sław takich jak Lee Child czy Harlan Coben mogły wzbudzić ogromne wymagania u czytelnika? Zapewne tak, z tym że postanowiłam podejść do książki z chłodną głową. Po lekturze już wiem, że moja ostrożność była niepotrzebna. D…

Robert Harris - Konklawe [recenzja]

Umiera propagujący ideę Kościoła ubogiego, znienawidzony przez Kurię papież. Misja zorganizowania konklawe przypada kardynałowi Lomelemu. Przed nim wyjątkowo ciężkie zadanie - niespokojne czasy, własne problemy z wiarą, spory między liberałami a konserwatystami - w takich okolicznościach nie będzie łatwo utrzymać w ryzach konklawe, a raczej... kardynałów. Najmniejszy błąd może Kościół drogo kosztować. Miliardy ludzi oczekują na biały dym. Szybko okazuje się, że główni kandydaci do objęcia tronu Piotrowego nie są święci. Pytanie tylko, czy ktokolwiek jest? Czy ujawnianie pewnych informacji przez Lomelego pomoże, czy zaszkodzi? Świat patrzy. Czas ucieka.

Bloglovin

Follow