Przejdź do głównej zawartości

Jak zmienić stan cywilny? Olga Rudnicka - Były sobie świnki trzy [recenzja]



Jolka, Kama i Martusia to tak zwane "żony swoich mężów". Bogaci partnerzy utrzymują swoje drugie połówki nie tylko materialnie ale i... w ryzach. Kobiety nie czują się komfortowo w swoich małżeństwach, przymykają oko na różne wyrządzane im świństwa, a to wszystko za sprawą podpisanej kiedyś, cholernej intercyzy. Gdyby tak był sposób na to, żeby pozbyć się męża i zachować jego pieniądze... Już wiecie, na jaki pomysł wpadły nasze bohaterki? 

Szukanie prawdopodobieństwa zdarzeń w komedii kryminalnej według mnie samo w sobie mogłoby być materiałem na taką książkę - w tym przypadku absurdalność i namnożenie różnych ekstremalnych sytuacji i schematycznych, przerysowanych postaci może zadziałać na korzyść książki. Może, pod warunkiem, że wszystko zostanie zgrabnie połączone, podlane humorem i przyprawione kilkoma utrzymującymi zainteresowanie zwrotami akcji. Czy Olga Rudnicka właśnie coś takiego przygotowała? Ja uważam, że tak. 

Zacznijmy od naszych bohaterek. Zaniedbana Jolka o pięknych oczach spaniela to ta najbardziej ogarnięta i sympatyczna z marzących o wdowieństwie pań. Klasyczna Matka Polka po czterdziestkę, z kilkoma nadprogramowymi kilogramami jest główną postacią w tej historii. Następna jest Kama, czyli wyszczekana wredota, zgrabna, ładna ale z pewnością nie powabna, bo ten przymiotnik zarezerwowany jest dla Martusi, ślicznej blondynki, która używa swoich dwóch szarych komórek nader oszczędnie (ale miewa swoje przebłyski). Jak widać, to trio jakich w literaturze nie brakuje, wyróżnia je za to niewątpliwie pomysł na życie, czyli plan pozbycia się mężów, wszystkich trzech i to w możliwie najkrótszym czasie. Kiedy przyjaciółki już ustaliły kolejność zgonów i zaczęły brać się za praktyczną stronę przedsięwzięcia, wszystkie założenia rzecz jasna trafił szlag, a na scenę wkroczył komisarz Kalinka. 

Ta książka dialogami stoi - z całą pewnością Olga Rudnicka nie cierpi na syndrom "Nad Niemnem" i oszczędza czytelnikowi przydługich opisów, pozwalając za to swoim bohaterkom trajkotać prawie przez cały czas. Mnie to nie przeszkadzało ani trochę, a to z tego względu na to, że ich wymiany zdań były dobrze skonstruowane i po prostu pełne humoru. Akcja pędzi do przodu, niczego nie można przewidzieć, a pozorny chaos w fabule i realny w planach bohaterek nie pozwala się w trakcie lektury nudzić nawet przez chwilę. Trzy kobiety, chociaż ich mężowie nie są uosobieniem cnót, ciężko nazwać bohaterkami pozytywnymi, ich pobudki są na to zbyt niskie, nie przeszkadzało mi to jednak w lekturze. Mimo schematyczności zostały zbudowane całkiem wiarygodnie, do tego stopnia, że w trakcie czytania potrafiłam je sobie bez problemu wyobrazić. Najbardziej śmieszyła mnie postać biednego komisarza, który plątał się po tym drugim planie ze swoim "policyjnym przeczuciem" i plątał, aż... Tego nie zdradzę, ale napiszę, że przez Kalinkę dostałam niekontrolowanego napadu śmiechu. Śmiesznych sytuacji w całej książce nie brakowało, ale finał przeszedł moje oczekiwania - mimo że wszystko zmierzało w stronę przewidywalnego od pewnego momentu końca, autorce udało się jeszcze zamieszać i udekorować ten nieprawdopodobny scenariusz piękną  komediową wisienką.

Czy Były sobie świnki trzy są na tle dorobku autorki wtórne czy też nie, nie mnie oceniać, jednak pojawiają się takie głosy wśród czytelników mających na swoim koncie przeczytanych kilka jej książek. Z mojej strony mogę tylko napisać, że jako "nieprzejedzona" tym schematem bawiłam się przy lekturze świetnie i wciąż mam ochotę na więcej. Olga Rudnicka wyostrzyła mój czytelniczy apetyt na swoje książki, więc kiedyś na pewno sięgnę po kolejną pozycję z jej dorobku.

A Wy? Lubicie komedie kryminalne? Ile książek autorki przeczytaliście? Co o nich sądzicie? 



Komentarze

  1. Oczywiście wielki sentyment mam do komedii kryminalnych Chmielewskiej. Niektórzy Rudnickiej zarzucają, że próbuje kopiować, aczkolwiek ja zgodzić się z tym nie mogę.
    W każdym razie "Były sobie świnki trzy" to książka, która bawi i relaksuje i takie właśnie ma zadanie. Próżno szukać w niej nie wiadomo czego, chociaż przyznam, że do płaskich nie należy. Taką konstrukcję, ten typ humoru obleczony w absurdy nie do pojęcia, trzeba chyba po prostu lubić. Osobiście uwielbiam i również bawiłam się przednio przy tej lekturze.

    OdpowiedzUsuń
  2. Z komedią kryminalną jeszcze nie miałam do czynienia, ale jeśli kiedyś najdzie mnie ochota na takie klimaty to będę pamiętać o tej książce :)
    Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  3. Bardzo lubię komedie kryminale i mam w planach poznać książki tej autorki.

    OdpowiedzUsuń
  4. Ja jeszcze tej pani nie czytałam. W ogóle tego typu książek czytam bardzo mało, więc ta może być miłą odmianą. Co prawda trochę obawiam się tych bohaterek, ale nie dowiem się czy to dla mnie, dopóki nie spróbuję. Fajnie czasem przeczytać coś z humorem ;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Lubię książki autorki, a seria o Nataliach to mój numer jeden. Tą też czytałam, podobała mi się, ale jednak autorka ma lepsze książki. :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Czytałam tę powieść jakiś czas temu i mile ją wspominam :)

    OdpowiedzUsuń
  7. W sumie zbytnio nie znam twórczość autorki, ale zakochałam się w tej książce. Teraz czytam jej "Granat poproszę!" i może nie porywa mnie jak "Były sobie świnki trzy", ale i tak mi się podoba :) Jak skończę, na pewno sięgnę po coś jeszcze z repertuaru Rudnickiej :)

    OdpowiedzUsuń
  8. Dla mnie jak kryminał to wyłącznie na poważnie i mrocznie, ale czytałam kilka książek Rudnickiej. Najbardziej podobał mi się "Cichy wielbiciel", ale to historia zupełnie inna niż reszta powieści autorki. Może kiedyś się skuszę, chociaż przyznam, że raczej mnie nie bawią komedie omyłek i absurdalne zdarzenia, więc nie wiem czy to dobry pomysł, żebym czytała po "Były sobie świnki trzy".

    OdpowiedzUsuń
  9. To była pierwsza książki autorki, jaką przeczytałam i z miejsca nabrałam ochoty na więcej. Lekka, przyjemna, zabawna, z dystansem, bardzo mi się podobała.

    OdpowiedzUsuń
  10. "Syndrom Nad Niemnem" - kupiłaś mnie tym! :D Nie czytałam jeszcze żadnej książki tej autorki, ale tak się powoli przymierzam, nawet już prawie kiedyś w Biedronce kupiłam jakieś kieszonkowe wydanie jej książki, ale potem musiałam się zdecydować na jedną książkę z miliona i wybór padł na coś innego, ale kiedyś na pewno nadrobię. ;D

    OdpowiedzUsuń
  11. słyszałam o tej pozycji że fajna:)

    OdpowiedzUsuń
  12. Komedie kryminalne podczytywać lubię, więc ten tytuł, zapewne również trafi w moje ręce.

    OdpowiedzUsuń
  13. Muszę w końcu sięgnąć po książki Rudnickiej :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Przeczytałeś/aś posta? Wyraź swoje zdanie na jego temat w komentarzu, będzie mi bardzo miło:)

Usuwam spam oraz treści obraźliwe.

Obserwatorzy

Może Cię zainteresować również

Katarzyna Marciszewska - Wiedźmy Himmlera [recenzja przedpremierowa, patronat]

Profesor Małgorzata Staroń-Matuszewska badała największy zbiór dokumentów masońskich w Europie, przechowywany w okolicach Poznania. Czy to z tego powodu została brutalnie zamordowana? Dlaczego zabójca pochował ją według zasad starożytnej religii? Co wspólnego  ma z tym wszystkim tajemnicze H-Sonderkommando utworzone przez samego Heinricha Himmlera? Zanosi się na to, że śledczy Roger Kalita nie będzie miał przy tej sprawie łatwego zadania.
Jak dobrze wiemy, na rynku nie brakuje książek inspirowanych historią, wszystkimi jej blaskami i cieniami. Lubimy czytać o światowych spiskach, podejrzanych organizacjach czy tajnych dokumentach przechowywanych gdzieś tam, w dalekim świecie, ale bywa, żeintrygujące tematy mogą być całkiem blisko i długo czekać na czyjeś zainteresowanie. Kto z Was wiedział, że to właśnie w Polsce znajduje się tak niesamowity zbiór dokumentów o masonach, a wśród nich te dotyczące procesów czarownic z całego świata, zbieranych na polecenie Heinricha Himmlera? Ten temat…

Suzanne O'Sullivan - Wszystko jest w twojej głowie [recenzja]

Z tych nerwów aż mnie głowa rozbolała. Popatrz, jak drżą mi ręce. Uspokój się, cała się trzęsiesz! Zarumieniłaś się! - Wszyscy tego kiedyś doświadczyliśmy. Organizm każdego człowieka reaguje na stres, to powszechnie znany fakt, somatyzujemy wszyscy. Ale nie każdy z nas wie, do jakiego stopnia umysł potrafi przekuć stres w dolegliwość. Często nie jesteśmy świadomi, że zamiast drżenia rąk można dostać drgawek, paraliżu, stracić wzrok... Jak pisze autorka, możemy pomyśleć o dowolnej dolegliwości fizycznej i mieć niemal pewność, że gdzieś na świecie jest osoba, której mózg wyprodukował taki objaw. Dlaczego tak się dzieje?
Empatyczna lekarka przedstawia nam historię swoich siedmiu pacjentów, którzy cierpieli z powodu zaburzeń psychosomatycznych*, co oznacza, że ich ciężkie dolegliwości fizyczne nie miały przyczyn organicznych. To naprawdę wstrząsające, chwytające za serce opowieści o walce z chorobą, której przyczyn pacjenci doktor O'Sullivan szukali nieraz latami. Chorobą doszczętnie …

Bloglovin

Follow